Şehir Eylülde Geri Doluyor

Kalabalıkla yeniden temas etmek neden yorucu?

Ağustosun ortasında şehir garip biçimde sakindir. Trafik hafifler, sıralar kısalır, sesler azalır. Sonra eylülün ilk pazartesi günü her şey aynı anda geri gelir. Ve şehirde yaşayan insanların çoğu o sabah şunu düşünür: burası ne zaman bu kadar kalabalıklaştı?

Oysa kalabalık dönmemiştir; sadece geri dönmüştür. Değişen şey şehir değil, sizin ona olan alışkanlığınızdır.

Boş Şehrin Yaptığı Şey

Ağustosta şehir tenhalaştığında ortaya beklenmedik bir konfor çıkar. Otobüste yer vardır, kahvede masa vardır, kimse acele etmez. Bu dönemde sinir sistemi düşük uyaranlı bir düzene alışır. Kalabalıkla baş etmek için kullanılan sessiz beceriler bir süre kullanılmaz: sıra beklemek, gürültüyü filtrelemek, yakın mesafede yabancıya tahammül etmek.

Kullanılmayan beceriler kaybolmaz ama hazır bulunuşlukları azalır. Eylülde ilk günkü yorgunluğun bir kısmı buradan gelir: iş yükünden değil, uyaran yükünden.

Kalabalık Bir Talep Biçimidir

Kalabalığın az konuşulan yanı şudur: her insan küçük bir taleptir. Nereye bakacağınız, kime yol vereceğiniz, hangi tonda konuşacağınız, ne kadar yaklaşacağınız. Bunların hepsi otomatik yapılır ama bedava yapılmaz. Gün boyunca yüzlerce mikro karar alınır.

Eylülde bu kararların sayısı bir anda katlanır. Kişi kendini akşam eve geldiğinde tükenmiş hisseder ve gün içinde “aslında bir şey yapmadığını” düşünür. Yapılmıştır; sadece görünmeyen bir iş yapılmıştır.

Kalabalıkta yorulmak sosyal beceriksizlik değildir; görünmeyen bir işin faturasıdır.

Şehirle Yeniden Temas Kurmanın Yolu