Hayatı Karşılamak

Hayat aslında çoğu zaman yavaş gelmez. Sabah çalan alarmdan itibaren başlar.

Uyanmak, evin içinde dolaşmak, hazırlanmak, ne giyeceğine karar vermek, dışarı çıkmak, trafiğe girmek, önündeki arabanın yaptığı ani bir harekete dikkat etmeye çalışmak, yetişmek, düşünmek, cevap vermek, bir toplantıya girmek, bir telefon görüşmesi yapmak, gelen bir mesajı anlamlandırmaya çalışmak…

Bazen bir çalışanla yaptığınız kısa bir görüşmenin gidişatı bile gününüzün hissini değiştirebilir.

Bazen beklenmedik güzel bir şey olur ama fark etmeyiz.

Bazen de gün o kadar hızlı geçer ki, akşam olduğunda sadece şunu söyleriz:

“Bugün nasıl geçti anlamadım.”

Bugün artık sadece olayları yaşamıyoruz.

Sürekli bir maruz kalma hali içinde yaşıyoruz.

Belki de bu yüzden en çok ihtiyacımız olan şeylerden biri, hayatı nasıl karşıladığımızı fark etmek.

Çünkü hepimiz hayatı aynı şekilde karşılamıyoruz.

Alışkanlıklarımızın içinden, geçmiş deneyimlerimizin içinden, öğrendiklerimizin içinden, korkularımızın, beklentilerimizin ve algısal seçiciliğimizin içinden karşılıyoruz.

Bazılarımız bir olay geldiği anda hemen panikliyor.

Bazılarımız öfkeleniyor.

Bazılarımız kontrol etmeye çalışıyor.

Bazılarımız hiçbir şey hissetmemeye çalışıyor.

Bazılarımız sessizce donuyor.

Bazılarımız ise yaşadığı şeyi gerçekten dinlemek yerine, sadece kendi zihninin içindeki eski sesi duymaya devam ediyor.

Ve bazen bu tepkiler o kadar otomatikleşiyor ki, gerçekten ne hissettiğimizi fark edemiyoruz bile.

Oysa hayat sadece krizlerden oluşmuyor.

Hayat sadece tekdüzelikten de oluşmuyor.

Ve hayat sadece bizim gördüğümüz yerden ibaret değil.

Bazen güzel bir haber geliyor ama zihnimiz hâlâ bir saat önce yaşadığımız stresin içinde kaldığı için sevinemiyoruz.

Bazen biri bizi gerçekten seviyor ama geçmiş kırgınlıklarımızdan çıkamadığımız için o sevgiyi hissedemiyor ya da hissettiremiyoruz.

Bazen hayat sakinleşiyor ama biz hâlâ alarmda yaşamaya devam ediyoruz.

Sanki biraz sonra kötü bir şey olacakmış gibi…

Belki mesele sadece iyi hissetmek değil.

Belki mesele sadece kontrol etmek de değil.

Belki mesele;

bir duygunun içinden geçebilmek,

bir olaydan çıkıp diğerine geçebilmek,

bir hissi tolere edebilmek,

hemen reaksiyon vermeden düşünebilmek,

dürtüsel davranmadan bekleyebilmek,

neşeyi de üzüntü kadar taşıyabilmek,

sakinliği ve huzuru da aynı bedenin içinde tutabilmek.

Çünkü hayatı karşılamak da bir beceri olabilir.

Ve bizler sadece hayatın içindeki dinamikleri yönetmeye çalışmıyoruz.

Kendi iç dünyamızdan gelen bilgilerle, korkularla, deneyimlerle ve alışkanlıklarla seçtiğimiz hayatı yönetmeye çalışıyoruz.

Bu sayı boyunca birlikte şu soruların etrafında dolaşacağız:

Yeni bir duygu geldiğinde ne yapıyoruz?

Sakinlik bize neden bazen rahatsız edici geliyor?

Bazılarımız neden hemen tepki verirken bazılarımız donuyor?

Hızlanmış dijital hayat, sürekli maruz kalma hali ve anlık haz kültürü psikolojimizi nasıl etkiliyor?

Ve en önemlisi:

Hayatı daha fark ederek, daha regüle, daha esnek karşılamak mümkün mü?

Ben uzun yıllar hayatı karşılama biçimimi anlamaya çalıştım.

Bugün hâlâ öğreniyorum.

Ama artık kendime, bedenime, ana ve zihnime daha fazla alan açtığımda hayatı daha farklı karşıladığımı fark ediyorum.

Bu her zaman kolay olmuyor.

Ama galiba mesele kusursuz yönetmek değil; fark ederek karşılayabilmek.

Çünkü ilişki yetkinlikleri sadece insan ilişkilerinde değil, hayatın kendisiyle kurduğumuz ilişkide de ortaya çıkıyor.

Ve bazen mesele hayatın ne getirdiği değil, bizim onu nasıl karşıladığımız oluyor.